هدف از نوشته خود را با سخنی از پیر خمین (ره) آغاز می کنم « درست آنچه امروز برای ما روشن و واضح است برای نسل های آینده مبهم می باشد و تاریخ روشنگر نسل های آینده است و امروز قلم های مسموم در صدد تحریف و اقعیات هستند، باید نویسندگان امین این قلم ها را بشکنند»[1]
آسیب شناسی دو جریان اصولگرایی و اصلاح طلبی
اصلح طلبی و اصول گرایی واژگانی اند که در پی تغییر و تحولات چند سال اخیر در ابیات سیاسی کشومان رایج شدند. اصلاحات در حالی به عنوان پرچم و علامت یک جمع خاص مطرح شد که این جمع هرگز به تعریف آن اقدام نکرد. غفلت از این امر - که از جانب بسیاری از شخصیت های اصلاح طلب « تغافل» بود- سبب شد تا اندک اندک، اصلاح طلبی جز یک معنا نیابد و آن مخالفت با جریان مقابل بود و همین امر نیز سر درگمی را در خمیه اصلاح طلبان بدنبال داشت و در نهایت آن را به بیراهه کشاند.
اما واژه اصولگرایی پس از دومین انتخابات شوراها و در پی بدست گرفتن سکان اداره پایتخت ، اندک اندک در دهن ها نقش بست. انتخابات هفتم مجلس شورای اسلامی نیز این تازه وارد را بیشتر با ذائقه مردم مانوس کرد. با این همه اصولگرایان هنوز، درون جبهه خود مجموعه ای از نیروهای متفاوت را جا داده اند که هر چند در اعتقاد به چهار اصل اسلام، انقلاب، امام و رهبری مشترکند، اما در نگاه به شیوه حکمرانی و در نوع خدمت رسانی به مردم متفاوتند. به نظر می رسد یک آسیب بزرگ در آستانه تولد چنین مفهومی، جبهه اصولگرایان را تهدید می کند و آن، شناخته شدن اصولا گرایی به مخالفت با جریانی که با نام اصلاح طلبی شناخته شده بود و شاید برای درمان همین آسیب بزرگ بود که رهبر معظم انقلابی در سفر به کرمان با نفی تقابل اصول گرایی و اصلاح طلبی به ترکیب این دو تاکید کردند، یعنی « اصول گرایی اصلاح طلبانه» مفهومی که ما نیز با طرح شعار « مدیریت کم خرج و پرکار» به دنبال تحقق آنیم. استراتژی « کم خرجی و پرکاری» دو ویژگی اساسی مدیران اصولگراست که ما به دنبال تبیین این دو مفهوم در نوشته های بعدی هستیم، ریشه این تز مدیریتی برگرفته از اسلام ناب محمدی یعنی قرآن و سنت و خصوصاً سیره عملی ائمه معصوم علیهم السلام می باشد، در روایتی از کتاب شریف اصول کافی، جلد2 صفحه 273) از معلی بن خنیس یکی از یاران امام صا دق نقل می کند که روزی به امام عرض کردم نعمت هایی را که بنی العباس دارند به یاد آوردم و با خود گفتم اگر این نعمت ها برای شما بود، ما هم با شما در عیش و خوشی بودیم. امام صادق(علیه السلام) در جوابم فرمود هیهات ای معلای اگر چنین بود ( و ما حکم فرما بودیم) برای ما جز برنامه ریزی شبانه و تلاش روزانه و پوشاک زبر و درشت و خوراک سخت و بی خورش چیزی نبود.
ادامه دارد.....
عبدالرحیم بیرانوند
امام جماعت مسجد النبی (ص)